Verslag liftwedstrijd

Door Cato van Graas

 

Daar stonden we dan, vol goede moed en strijdlust en bedekt met een flinke laag sneeuw. Vanaf half negen kon geen enkele auto Groningen meer verlaten zonder eerst lastig gevallen te worden door minstens vijf sneeuwpopjes met smekende ogen die een kartonnen bord met “ZWOLLE” voor de voorruit wierpen. Als ze écht geluk hadden werd er zelfs nog een stukje met ze mee gerend. Plotsklaps opeens was daar onze reddende Kia, zwaaiend naar onze concurrenten reden we de overwinning tegemoet (we vertrokken als een na laatste). Toen ondertussen alle gesmolten sneeuw in de bekleding van de auto was getrokken, stapten we uit bij de Twee Gouden Bogen in Zwolle. Hier werd ons de enveloppe overhandigd met de eindbestemming: Aken! Al snel was daar onze volgende reddende engel, namelijk vrachtwagenchauffeur Jos. Om een beetje karmapunten op te bouwen namen we onze concurrenten mee en zo zaten we 194 kilometer lang met z’n vieren bij Jos in de cabine, ik durf wel te zeggen een van de hoogtepuntjes van dit weekend. Van Weert verplaatsten we naar Roermond, om precies te zijn de Designer Outlet in Roermond. Jos had ons deze gouden tip gegeven, het zou hier stikken van de koopjesjagende Duitsers. Dat klopte. Nu was het alleen op wonderbaarlijke wijze het geval dat geen van alle naar Duitsland ging, of nou ja, dat beweerden ze. Dus kachelden we uiteindelijk mee met een mooie, oude, Hollandse bak naar Maastricht. Hier terroriseerden wij een parkeergarage, want ja, dat raampje moet toch echt een keer open bij de slagbomen. Dit bleek effectief. Al snel klommen we in een veel te dure auto bij een Duits stel en in no-time stonden we in Aken, hoppa! Aan deze euforie kwam al snel een einde toen bleek dat ons nog een stadswandeling van minstens een uur stond te wachten, wel even heerlijk cultuur gesnoven natuurlijk.
Wij eindigden uiteindelijk op een eervolle een na laatste plek (de laatste plek werd in beslag genomen door een koppel *Sophia en Floris* dat niet verder dan Utrecht kwam en daar het OV heeft gepakt). Vervolgens liepen we met de hele kudde weer richting centrum (konden wij heerlijk nóg een keer drie kwartier lang diezelfde cultuur snuiven).
Nadat we onze buiken rond hadden gegeten in een restaurant dat met zorg was uitgekozen door de Accie zijn we nog even neergestreken bij een gezellig tentje voor een drankje (ik raad het drankje Swimming Pool niet aan). De volgende dag waren we om negen uur alweer op pad naar een – naar horen zeggen – fabeltastisch grandioos zwemparadijs. Eenmaal op deze magische plek aangekomen bleek het dicht te zijn wegens stormschade. Balen. Dus vertrokken we naar minstens even fabeltastische en grandioze thermen van Aken. Hier zijn we volledig tot rust gekomen tussen grote aantallen bejaarde Duitse mannen met een ietwat kleine zwembroek. En zo stonden we na slechts zeven pietluttige uurtjes met het OV weer op Groningse bodem. Ik heb genoten.

Geef een reactie