praeses, Maydaymatch

Maydaymatch was weer gewéldig! Ook dit jaar was het super mooi weer en waren de verbrande lichaamsdelen overal te spotten. Met z’n allen in tentjes op het veld gaf het gevoel van een kleine vakantie. Niet iedereen was het hier mee eens, ik citeer ene S. Mulder : ‘als je verticaal je broek aan moet trekken, dan is er toch een ontwerpfout gemaakt?’

Team Spring kon natuurlijk niet ontbreken en daarom deden Femke, Maaike en ik mee in de silverfleet. Die Tirions lijken lompe brede boten (je kunt er in de breedte in liggen), maren varen best wel heel chill. Roltekje (schrijf je dat zo?), lekker hangen, het ging zo slecht nog niet! En dat terwijl wij van het Matchracen zelf eigenlijk niet zo heel veel snapten… Geen straf en goed varen, dat was onze tactiek. En die werkte! De lat was amper nog in zicht, toen we na de eerste dag en 7 wedstrijden slechts 1 hadden verloren en bovenaan stonden. Nu zouden we er ook voor gaan ook!

Nog 3 wedstrijdjes, dat moest te doen zijn toch? Eerste, geen straf, top, gewonnen. Tweede, tegen Overtuigd met Patrick als schipper…tsja om daarbij zonder straf over de start te komen, moet je toch echt meer doen dan alleen ‘goed zeilen’. We dipten veel te laat, maar wisten gelukkig te ontkomen. Ik vond dat zelf nog best een overwinning. Helaas was het niet genoeg, want al snel kwam de blauwe vlag voor ons, we loeften niet snel genoeg. Maaike en ik moesten ons best doen om Femke te bedaren en weer verder te laten zeilen. ‘We kunnen gewoon nog winnen’, maar helaas. Een vloekende Femke bij de finish is genoeg om te weten wat het resultaat was van deze wedstrijd.

De laatste wedstrijd was tegen ADHD, als we deze zouden winnen stonden we tegen Overtuigd in de finale. Shit, weer een blauwe vlag. Wat we dit keer verkeerd deden? We weten het niet eens. Dit keer bleef fanatieke Femke rustig en probeerden we ook ADHD een straf aan te naaien. Zonder succes, dus dan maar als eerste over de start en goed zeilen. Het was zo spannend!! We hadden maar niet genoeg voorsprong om het strafrondje te kunnen draaien, dus besloten het om de pin-end te doen. Ze kwamen zo dichtbij! Bijna tegelijk kwamen we over de finish en niemand wist op dat moment wie eerste was. Gele vlag ging omhoog op het startschip en tegelijk gooide Femke joystick en schoot de lucht in. Je zou denken dat je je bestuur na een jaar wel kent, maar zo bloedfanatiek had ik haar nog nooit gezien. ‘Het is maar een spelletje’ is op zo’n moment natuurlijk ook ontzettend dom om te zeggen.

Na een uurtje te zijn afgekoeld in het ruim konden we er weer om lachen, maar een vierde plek in plaats van een tweede (laten we eerlijk zijn, van Overtuigd hadden we toch niet gewonnen), is toch wel een klein beetje jammer. Zullen we Femke volgend jaar weer terugzien voor de herkansing? Ik ben er in ieder geval zeker bij!

Geef een reactie