Maydayly 5 – Abactis

Ik wil deze Maydayly wijden aan een week waar ik al zo vaak bijzondere en gave verhalen over had gehoord. Ik kon het dan ook niet laten om mijzelf dit jaar in te schrijven voor het Beurtveer. Ik zal heteven kort uitleggen voor degenen die denken “het wattes”? Het Beurtveer is een race waarbij de deelnemende schepen zo snel mogelijk van Workum naar Durgerdam (bij Amsterdam) en weer terugzeilen. Hierbij moet je een aantal havens onderweg verplicht aandoen, zoals Hoorn, Volendam en Medemblik. Het bijzondere aan deze race is vooral dat het traditioneel gevaren wordt. Er wordt eigenlijk alleen gebruik gemaakt van de zeilen (dus zonder motor, dit levert namelijk strafpunten op) en de navigatie wordt traditioneel gedaan door gebruik te maken van kaarten, het kompas en berekeningen. Ook wordt er non-stop gezeild, je wilt namelijk zo snel mogelijk in Durgerdam zijn! Dit betekent dat je niet alleen overdag vaart, maar ook ’s nachts. Omdat er non-stop gezeild wordt, is het van belang dat elk bemanningslid een taak heeft en wordt er in shifts gewerkt.

De taak die ik dit jaar mocht uitvoeren was het bijhouden van het logboek. Dit leek de schipper en de navigator de perfecte taak voor aan abactis omdat je als logboek álles wat er gebeurd opschrijft. Grootzeil omhoog, kluiverboom omlaag, haven in, loper van boord, dingen die kapot gaan en ga zo maar door. Zo maak je echt heel bewust mee wat er allemaal om je heen gebeurd en dit is dan uiteindelijk toch meer dan je doorhebt. Een fraaie bijkomstigheid van het logboek bijhouden is dat je eigenlijk niet slaapt. In elke haven was het alle hens aan dek en moest ik ook alle handelingen met de tijd erbij noteren. Ook als het 4:11 was in de ochtend. Van weinig slaap ga je gekke dingen doen en toegewijd als ik ben, ben ik zelfs in mijn rust opgestaan om halfslapend in mijn ondergoed een overstag te noteren.

In Durgerdam heb je in ieder geval 10 uur verplicht rust, dit geldt voor alle schepen. Je moet minimaal 10 uur in de haven liggen, maar langer mag ook afhankelijk van de wind. Je ritme is hier al zo in de war en dan ga je ook nog eens aan het bier en frituren om half 10 ’s ochtends. Wij hebben langer dan een dag in de haven van Durgerdam gelegen en het enige wat iedereen gedaan heeft is slapen, bier drinken en frituren. Ditzelfde ritueel wordt herhaald wanneer je gefinisht bent in Workum.

Het zat ons zeker niet altijd mee, maar ook zeker niet altijd tegen. Een gescheurde halfwinder, een jammerlijk kruisrak door slecht zicht, een gebroken zwaardtalie, maar ook goed teamwork, mooie uitzichten en het gevoel van euforie bij het inhalen van andere schepen.

Van het eindfeest ’s avonds in de lokale bibliotheek van Workum kan ik mij niet zoveel meer herinneren behalve dat er een hond was en dat ik op het podium mocht bij de band omdat ik jarig was.. en ohja! Dat ik voor het eerst in mijn leven heb gecrowdsurfd!

Dat ik eigenlijk de hele week niet echt had geslapen en amper contact had gehad met de wereld buiten de Nico, merkte ik pas toen ik in Groningen weer in mijn eigen warme bedje lag zonder snurkende mensen, verschuivende tassen en luchtbedden door overstagen en rondslingerende navigatiedriehoeken om me heen.

Liefs jullie abactis,

Lisa

Geef een reactie