Maydayly 17- Fiscus

Drie uur en zesendertig minuten om precies te zijn. Het blijft confronterend dat zelfs je telefoon (in het geval dat je het gepresteerd hebt om een wekker te zetten) nog even bevestigt dat het verstandig zou zijn geweest als je nèt iets eerder de rattentaxi had genomen. Maar goed, het kwaad is dan al geschied. Een slordige vierenhalf uur later waande ik me tussen de wedstrijdroeiers van Gyas, ik voelde een duidelijk contrast in levenslust. Ik ging die dag mee met de overvaart naar het Starteiland om onderweg de Nico te ontdoen van substanties die een hardnekkig beschermlaagje hadden gevormd op de Nico als gevolg van wederom een zeer geslaagde Gyas-Maydaymix. Het zonnetje scheen, er druppelden steeds meer gezellige mensen aan boord en toen ik Max aan zag komen strompelen besefte ik gelukkig weer; het kan altijd erger. Corneel draaide met ongekende souplesse en militaire precisie de kont van de Nico 180 graden in een sloot waarin ik nog geen auto had kunnen keren, de mast werd naar beneden geslingerd en de tocht naar Sneek was een feit. Ondanks de frisse tegenzin van diezelfde ochtend, moet ik toegeven dat ik de overvaart bijzonder leuk vond (aanrader!). Door de hulp van lieve mensen (bedankt!) bleef er naast het poetsen zelfs nog tijd over voor iets wat leek op een barbecue op het achterdek. De Nico legde aan bij het tentenkamp op het starteiland, de deelnemers van het NSK Matchracen arriveerden en de tap ging open; het weekend was begonnen. Samen met Romy en Lotte zou ik dit weekend als team Vloed de strijd aangaan. Tijdens de theorie-uitleg had ik zowaar het idee het spel te begrijpen en dus gingen we de volgende dag vol goede moed het water op. Onze uiterst ervaren zeilster, Lotte, aan het roer, onze vrouw met ware oerkrachten, Romy aan de fok en ik, gewapend met een starthorloge (ook een talent), knusjes in het midden. Al snel bleken er twee grote verschillen te zijn tussen de uitleg en de werkelijkheid; een helicopterview is aanzienlijk overzichtelijker dan een varendebootview en het omklappen van een magneet is beduidend makkelijker dan het omklappen van een tirion.

Ik kom er nu achter dat als ik met deze mate van langdradigheid door ga, niemand het einde van deze tekstlap haalt. Vanaf nu; kort en bondig.
Er werden dit weekend tactieken uitgewisseld (in mijn geval was dit voornamelijk eenrichtingsverkeer), spannende wedstrijden gevaren en verscheidene meters bier weggewerkt (met als gevolg daarvan dat een enkeling de volgende dag tijdens de wedstrijden de vissen heeft gevoerd). Om te testen of een ieder nog een beetje scherp was, besloot de Nico om spontaan en geheel zelfstandig nog wat metertjes af te leggen op de zondagmiddag. Gelukkig lag binnen mum van tijd onze stalen rakker weer keurig op z’n plek en liepen de wedstrijden ondertussen op hun einde. Eenmaal terug op het eiland werden de tentjes ingepakt en zijn de winnaars bekend gemaakt, waarna ze traditiegetrouw de plomp in gingen. De Nico vertrok weer richting Groningen en ons tentenkampje veranderde weer in een vredig grasveldje. We hebben weer genoten. Bedankt voor de tactieklessen, de organisatie, het gooien van een reddingsboeitje, het tappen, het opblazen van m’n luchtbed, het overvaren van de Nico, maar vooral voor alle gezelligheid!

Geef een reactie