Maydayly 14 – Commissaris Extern

Op dit moment zit ik bij mijn ouders in de tuin lekker in het avondzonnetje. Het is acht uur en het is nog niet donker. De eerste PW zit erop. Aankomende woensdag wordt de koelkast opgehaald uit de tuin van huize Badhuis dus daar kunnen we ook weer normaal zitten. Kortom: het betere leven komt er weer aan!

Helemaal voor zeilers zijn de aankomende maanden natuurlijk één groot feest. Nu de zon zo lekker schijnt kan ik het niet laten om de Maydayagenda er even bij te pakken en te checken of alle zeilactiviteiten in mijn agenda staan. Fred valkenactiviteit, Zustrum en natuurlijk de Maydaymatch. Het staat erin! Man man, wat heb ik er zin in!

Terwijl ik lekker in het zonnetje zit (wat klinkt dit eigenlijk akelig Nederlands zeg) en ik deze Maydayly schrijf en daarbij mijn to do’s, zoals de oud-ledennieuwsbrief maken, een mail voor acquisitie sturen en de vergunningen van de Keiweek doorlezen nog even uit stel, denk ik erover na hoe snel zo’n bestuursjaar eigenlijk gaat. Vandaag is alweer de deadline voor de nieuwe sollicitanten.

April 2018 zat ik ook, net als een aantal van jullie, achter m’n laptop, mijn vinger boven de verzendknop van het mailtje met daarin mijn motivitatiebrief waar ik een aantal uur naar heb zitten staren en mijn CV. Wat was ik zenuwachtig!! April 2019 en ik heb een steeds voller fotoboek met foto’s van dit jaar en ik moet al gaan stressen over welke master ik in september ga doen, als mijn dagelijks leven niet meer uit Mayday bestaat. Het lijkt alsof er veel meer tijd tussen zit dan een jaar.

Maar gelukkig is het nog geen september en mag Vloed nog een paar maanden door. Terwijl we onze bestuurskilo’s in het gareel proberen te houden door die ene snutserronde tijdens de vergadering over te slaan, genieten we nog volop van de evenementen en borrels die we zoveel mogelijk proberen bij te wonen.

En ondanks dat we ons niet meer verbazen over Hildes woordenschat, Cato’s lange dagen, Gwen haar grenzeloos enthousiaste verhalen over valken, Rutgers zangkunsten, Danny’s afkeer tegen Rutgers zangkunsten of Romy’s chronische vermoeidheid, we hebben het nog steeds leuk met elkaar!

Och och, het is toch weer een melancholisch verhaal over het bestuursjaar geworden, maar hij is in ieder geval geschreven door een gelukkige Extern. Ohja, over geluk gesproken. Ook het verantwoordelijk zijn vind ik best leuk hoor! Ik heb gemerkt dat mijn neutrale gezicht bij sommigen zorgen opwekt over mijn humeur haha.

Tot morgen, zin in de nieuwe week!!

Geef een reactie