Maydayly 14 – Abactis

Verse sneeuw, witte bergtoppen en een frisse berglucht. Wat lijkt het alweer lang geleden dat ik op de latten stond in Frankrijk, maar dat is eigenlijk nog maar drie weken geleden. Want wat ben ik blij dat ik nog net voor dit hele gebeuren met Mayday op Wispo ben geweest! En voordat we over dat hele gebeuren gaan kletsen, wil ik jullie eerst vertellen hoe leuk de Wispo wel niet was. Vrijdag 6 maart moesten we om 14:15 klaarstaan op het station van Groningen om 14:30 te kunnen vertrekken. Deze update was dezelfde ochtend nog gegeven, we zouden namelijk eerst om 14:45 aanwezig moeten zijn, en dit was daarom niet bij iedereen helemaal goed aangekomen. Kan gebeuren, hè! Dit ging overigens niet over mijzelf, hoe zou het mogelijk kunnen zijn aangezien ik bij de Snowcie-voorzitter en Floor in huis woon die al wekenlang een planning in hun hoofd hadden hoe we de spullen op het station zouden krijgen, wie de auto zou terugbrengen, hoe laat ik de bus naar station moest pakken en of ik mijn lunchpakketje wel in mijn tas zou hebben! Uiteindelijk zijn alle 36 tassen in de bus beland! Dit waren er letterlijk 36 omdat Soof het op zich had genomen om alle goodiebags ook mee te nemen. Laten we nog even terug gaan naar de avond ervoor, waarom had ik ook alweer bedacht om de avond voor een 20-urige busreis speciaalbier te gaan drinken? Brak de bus in was een goed plan werd mij verteld, dat was het dus niet. Een paracetamolletje erin tegen de hoofdpijn en op naar Nijmegen! Onze eerste stop op weg naar Frankrijk waar we vergezeld zouden worden door Nijmeegs schoon beloofde onze buschauffeur! Één grote leugen.. Bij de volgende stop ontvluchtte onze vrolijke vriend de buschauffeur dan ook gauw de bus en liet ons achter met dit Schorrie Morrie. Wat overigens best op de naam lijkt van het groepje. Laten we ze vooral ook even zo noemen. Schorrie Morrie bedacht namelijk dat het erg leuk zou zijn om dat saaie clubje uit het Verre Noorden uit te dagen door luide geluiden (ik durf het geen muziek te noemen) te draaien, en ons wakker te houden totdat de nieuwe buschauffeur (een iets minder vrolijke vriend) ze naar bed stuurde. Erg prettig, zo kreeg het saaie clubje uit het Verre Noorden toch nog een beetje slaap. Ook de terugweg zouden we met ze opgescheept zitten, gelukkig was dat iets minder erg en waren ze te moe om zichzelf wakker te houden. Ook hebben we nog wat aan ze overgehouden, namelijk wat uitgewisseld speeksel (toch, …?) en een nieuwe bijnaam, namelijk ‘Ayday Mayday’! Genoeg over de busreis! We willen sneeuw!

En dat konden we krijgen ook, onze minder vrolijke vriend de buschauffeur nummer 2 (ohja genoeg over de busreis, sorry) had ons keurig op tijd afgezet in Saint Sorlin D’Arves vóórdat de skiliften überhaupt open gingen. Een deel van de groep kon zijn geluk niet op terwijl het grootste deel van de groep ontzettend baalde dat ‘ie toch geen 8-dagen skipas had aangeschaft, tsja keuzes hè. Hup skikleren aan, skihelm op, skischoenen vast, ski’s onder en gaan! Tenminste, dat zou je denken. Maar ik had eigenlijk nog maar één keer eerder geskied zo’n 8 jaar terug, dus dat ‘gaan’ ging niet zomaar. Bovenaan de piste was ik met tranen in mijn ogen toch een beetje jaloers op het deel van de groep dat lekker warm al in de knusse appartementjes zat. Maar dat gevoel was snel weg toen ik stipt om 16:00 in de après-ski stonden met een koude halve liter in mijn hand. Bij de Yetibar hadden ze namelijk de hele week een ontzettend toffe deal, als je 100 euro tegoed op je Yetipas zou zetten, kreeg je de hele week elke halve liter voor 4 euro en tijdens happy hour zelfs voor 2 EURO! Nou snel gedaan dus, dat beslissen ging overigens sneller dan mijn beslissing bovenaan een piste om naar beneden te gaan. De volgende twee dagen was ik nog wel wat huiverig om te gaan skiën, maar na wat lesjes van onze eigen skileraar Luuk en tips van Robbert sjoefde ik maandagmiddag zo de berg af! Bedankt Luuk en Robbert! Ik begon het steeds leuker te vinden! Niet alleen het skiën, maar ook de après-ski. Na al een aantal middagen/avonden doorgebracht te hebben in de Yetibar kon je namelijk ontdekken dat ze bijna elke keer dezelfde playlist draaiden, die hitjes zaten er dus zo in! Wie heiBt die Mutter von Nikki Lauda? Mamma Laudaaa! Dit was niet het enige hitje dat is blijven hangen, maar daar komen we zo op. Eerst wil ik namelijk een aantal leuke algemene feitjes over de week vertellen:

  • Er is bijna niks gluten- en/of lactosevrij te krijgen in Saint Sorlin

  • Er is minimaal 387 keer door de skiënde helft van de groep geroepen dat snowboarders het zoveel makkelijker hebben

  • Niemand heeft iets gebroken

  • De moeder van Nikki Lauda heet niet Mamma Lauda, maar Elisabeth

  • Yodi Bernal heeft zijn haar gedeeltelijk blond geverfd

  • Bo heeft in totaal 7 uur geskied

  • Op de SEH in Frankrijk spreken ze niet zo goed Engels

  • Het skiklasje van Luuk luisterde naar de naam: ‘de Pietertjes’

  • Iemand had een ‘gek voorwerp’ mee (wordt vervolgd)

  • We waren tegelijk in het gebied met Donitas en Dizkartes

  • Er is speeksel uitgewisseld met zowel Donitas als Dizkartes

  • Plexiglas kan stuk

  • Er is een enorm geslachtsdeel van sneeuw gemaakt

  • De verzamelplek van de week was bij het roze olifantje

  • Een taxirit van een halfuurtje kost 118,30

  • Dansen met skischoenen aan kan prima!

Dan gaan we nu weer even terug naar de après ski, het andere hitje van de week is namelijk gemaakt door de enige echte hierbovengenoemde Yodi Bernal! Met zijn hitje ‘Skiën’ heeft hij ons niet alleen op woensdagavond in de Yetibar maar de hele weten te vermaken. Ik zou hem niet nu gaan opzoeken, zo’n goed nummer is het nou óók weer niet. Ik wil jullie ook nog even wat vertellen over de verrassing die iemand in zijn tas had. Tot iemands verbazing en tot andermans plezier had iemand een dildo in zijn tas zitten. Deze zou er zogenaamd ingestopt zijn, jaja.. Maar goed hij kwam wel van pas! De snowcie had namelijk bedacht om deze week een kamercompetitie te houden. De verschillende kamers moesten deze week strijden om die felbegeerde wisseltrofee in handen te krijgen! Waar is ‘ie nu eigenlijk? Ik weet eigenlijk niet meer op welke avond dit was, maar dat maakt ook niet voor het verhaal. Op een avond was er gepland om een ‘cock’tailwedstrijd te houden, iedere kamer moest een zelfgemaakte cocktail voorschotelen aan de Snowcie. Ze dachten dat ze wat lekkere versnaperingen zouden kunnen nuttigen voorafgaand aan de Yetibar, maar daar sloegen ze de plank flink mis. Een aantal cocktails met gekke kleurtjes en schiftingen en het pleziertje voor het oog van de avond: de Friese Beerenburg! De lokale supermarkt had geen tequila, dus er moest geïmproviseerd worden. Maar het ‘gekke’ voorwerp kon hierbij natuurlijk niet ontbreken! Zo konden wij als deelnemers van de Wispo er gezamenlijk van genieten hoe de organisatoren zich liefdevol ontfermden over dit voorwerp.

We gaan nog even terug naar de sneeuw, want dat was natuurlijk wel een beetje een cliff-hanger. Ik kan jullie vertellen dat ontzettend heb genoten van het skiën, ondanks de stroeve start. Ik had vantevoren niet durven dromen dat ik op de laatste dagen zo snel en (naar mijn eigen idee) goed van de berg af zou kunnen komen! Meerdere rode pistes durven en kunnen pakken en zelfs nog een stukje off-piste! Wat een overwinning voor mezelf! Ik heb genoten van de oogverblindende uitzichten en natuurlijk van de leuke groep, dankjulliewel!

En als laatste moeten we dan toch even het hele gebeuren benoemen. Ik mag van geluk spreken dat wij op zaterdag 14 maart onze laatste dagje skiën hadden en ‘s avonds met de bus teruggingen. Die vrijdagochtend ervoor kregen we te horen dat het reisadvies van Frankrijk van groen naar geel was veranderd en zaterdagavond in de bus kregen we te horen dat alle horeca (dus ook de Yetibar) om 0:00 moest sluiten. De volgende ochtend nog in de bus konden we lezen dat het skigebied waar we de vorige dag nog heerlijk aan het skiën waren nog een halve dag open was en dat vanaf maandag 16 maart het skiseizoen ook in Saint Sorlin D’Arves voorbij was.

Ik ben ontzettend dankbaar dat ik net voordat we in deze hele gekke tijd zijn beland in Nederland nog op een vakantie heb kunnen gaan. Voor nu zullen we ons allemaal aan moeten passen, kunnen we allemaal even niet op vakantie, kunnen we allemaal even niet naar de Nico met ons dispuut, zeilteam of ploeg, kunnen we allemaal even niet zeilen op het Paterwoldse Meer. We kunnen allemaal even niet zoveel, maar wat we nog wel kunnen is om elkaar denken. Dus blijf zoveel mogelijk binnen en geniet vanaf de bank nog maar van je vakantiefoto’s.

Hopelijk tot snel allemaal!’