Maydayly 13 – Barcommissaris

Zaterdag 9 maart stonden er 24 Mayday’ers in de regen op het station te wachten. Omdat we er om bekend staan dat we gemiddeld 15 minuten te laat zijn had de Snowcie besloten dat het een goed idee was om iedereen een half uur voordat de bus aanwezig was op het station te laten zijn. Één van ons was zelfs zo enthousiast dat hij maarliefst nog een uur eerder aanwezig was. Nadat de bus een kwartier te laat was en iedereen dus minimaal 45 minuten in de regen had staan wachten moest we dus met gemiddeld 3,5 tas per persoon naar de andere kant van het station sjouwen, dus de eerste druppels zweet stonden al op het voorhoofd.

Eenmaal vertrokken moesten we nog langs Enschede en Nijmegen om daar nog 2 groepen op te halen. Met een omweg van anderhalf uur waren we na 3 uur rijden eindelijk in Enschede. Hier stapte een groep van 50 leden van surfvereniging Hardboard in. Vervolgens zette we onze reis voort om de laatste paar mensen in te laten stappen in Nijmegen. Na 5,5 uur reizen waren we nog steeds niet buiten Nederland, maar inmiddels begon de Duitse grens dan ook eindelijk in zicht te komen. 21 uur na vertrek waren we dan eindelijk op de plek der bestemming. Tijdens een busreis als deze kom je toch behoorlijk wat culturele hoogstandjes tegen. Zo zijn we met de vlam in de pijp door de Brennerpas gescheurt, hebben we een aantal potjes van het befaamde “busbingo” gespeeld, en zijn we uiteindelijk zelfs nog langs de geboorteplek van de Bagger 288 gereden.

Eindelijk ter plekke kregen we te horen dat we onze spullen tijdelijk konden stallen in een depot (lees “kelderkroeg met een geur niet veel minder dan die van de sociëteiten van Vindicat en Albertus”) 100 meter de berg af. Laat ik jullie vertellen, nadat je 21 uur in een bus met 79 schreeuwende, zuipende en vooral zweterige studenten hebt gezeten, is het geen pleziertje om vervolgens 100 meter 30° helling naar beneden te moeten sjouwen met 40 kilo aan bepakking. Eenmaal daar hebben wij onze skipassen gekregen, en wilden we natuurlijk zo snel mogelijk de piste op. Daarom hebben we met een aantal besloten om ons volledig skipak aan te trekken (terwijl het op deze hoogte nog rond de 10° C was), waarna we te horen kregen dat één van de 4 appartementen al klaar was voor gebruik. Omdat niemand zin had om zijn/haar dure laptop e.d. in dat gore depot achter te laten, terwijl je het ook veilig in dat ene appartement kan stouwen, hebben we besloten om al onze spullen alsnog daar naar toe te verplaatsen. Helaas was dit appartement nog zo’n 200 meter 30° helling naar beneden, dus de helft is in volledig skipas in de volle zo’n met 40 kilo bepakking nog verder naar beneden gesjouwd, om vervolgens weer 200 meter omhoog te moeten lopen om bij de eerste lift te komen, zodat we na 2 uur sjouwen & stouwen eindelijk de eerste afdaling konden beginnen.

Zoals jullie dit nu allemaal lezen klinkt het natuurlijk allemaal heel erg kut om op wintersport te gaan. Echter was dit het allemaal waard. Boven op de berg waren de pistes allemaal bijna perfect. Het vroor net en er was geen mist, dus eigenlijk perfecte condities. Die eerste dag hebben we allemaal nog 4 uurtjes kunnen skiën/snowboarden. Uiteindelijk was iedereen zo moet dat we nog met z’n 10en, van de 24, de après-ski in zijn gedoken, om te genieten van de beste Italiaanse delicatesse; pils. Na het eten zijn de eerst mensen linea-recta in slaap gevallen om pas de volgende ochtend weer wakker te worden, maar met 6 echte die-hards zijn we nog op stap gegaan die avond (De resultaten zijn te vinden op het Lijntejsforum).

De volgende dag stonden we allemaal fris & fruitig op de piste. De omstandigheden waren weer super. Iedereen zat er al lekker in en er waren al een behoorlijk aantal kilometers gemaakt. Om 16.00 begon de Après-ski. Deze keer was dit op het dakterras van een cafeetje halverwege de berg. Het feest zat er goed in en we kwamen erachter dat de glazen long-island iced tea net zo duur waren als een 0,4l bier. Na 2 uur was de Après-ski voorbij en moesten we dus nog, 6 long-islands diep, 2,5 km naar beneden skiën/snowboarden. Met zo’n 200 half-dronken studenten 2,5 km piste van maximaal 100 meter breed naar beneden zien te komen is een behoorlijk karwei, maar het is toch gelukt om zonder gewonden (aan onze kant) naar beneden te komen.

Als ik nu elke dag van de week ga bespreken gaat dit helaas een ellenlange Maydayly worden. Dus daarom in vogelvlucht de rest van de week. Alle deelnemers waren opgedeeld in 4 kamers/teams. Deze werden aangeduid met de kleuren groen, blauw, rood en zwart, zoals de gradatie van de pistes. Gedurende de week hebben we verschillende wedstrijden gehouden om een uiteindelijke wintersport-kampioen te krijgen. De eerste competitie was een bierestafette. Elke kamer moest, in estafettevorm, 3 mensen laten adten. Dit hebben we gedaan tijdens de Après-ski, dus we werden behoorlijk gek aangekeken door een aantal ouderen op terrasjes. Uiteindelijk was de winst voor kamer Zwart. De tweede competitie was een cocktail wedstrijd. De jury bestond uit 1 Snowcie-lid van elke kamer. Nadat de jury White Russians, gin-tonics, één of ander zoet mixje en het zogenaamde “zwarte sneeuw” (zelfgemaakte sneeuw met Jäger & vers sinaasappelsap) op hadden, werd uiteindelijk de winnaar bekend gemaakt. Dit was kamer Groen met de White Russian. Hierna begon gelijk de pubquiz als derde competitie. Met meerdere categorieën over het skigebied, Italië e.d. was het een pittige quiz, maar uiteindelijk was de zege voor kamer Blauw. De vierde, en laatste competitie was een slalom-estafette. Op een vrij lege piste werd een viertal skistokken geplaatst. Hier om moesten de teams één-voor-één 3 keer naar beneden. Nadat het parcour was uitgezet bleek de piste toch een stuk drukker dan verwacht. Na meerdere malen lang wachten op voorbijganger, die het ook nog eens een goed idee vonden om door ons parcour heen te skiën, waren we dan eindelijk allemaal aan de beurt geweest. De uiteindelijke winnaar, en ook winnaar van de algehele wintersport-kampioenschappen, was kamer Blauw.

Inmiddels is deze Maydayly al 3 keer langer dan ik had bedoeld, maar ben ik eigenlijk nog lang niet klaar met het vertellen van alle leuke dingen. Helaas ben ik bang dat lang niet iedereen überhaupt tot hier is gekomen en brouw ik er dus maar een einde aan. De conclusie is uiteindelijk wel dat deze week echt helemaal geweldig is geweest. Hopelijk kunnen we volgend jaar weer zo’n top week neerzetten en met wellicht nog meer mensen richting de bergen gaan. Hartstikke bedankt voor jullie aandacht, en hopelijk zie ik een groot aantal van jullie volgend jaar in Frankrijk, Oostenrijk, Italië, Zwitserland of iets dergelijks!

Geef een reactie