Maydayly 12 – Commissaris Nicolaas Mulerius

De komende tijd zitten er veel dingen aan te komen, het voorjaar, de H-ALV, ikzelf van de hoeveelheid snutsers die tijdens de gemiddelde bestuursvergadering naar binnen gaan. Maar er is maar een ding waar ik al tijden op zit te wachten: het zeilseizoen.

Als Commissaris NM kan ik natuurlijk niet wachten tot niet alleen de klipperzeilweekenden weer beginnen, maar ook de PW’s en het kajuitbootweekend kunnen niet snel genoeg komen. Nu klinkt het net alsof ik me de hele winter een beetje heb zitten vervelen, maar dat is zeker niet waar! Laat het geen geheim zijn dat mijn favoriete plek op de Nico het motorruim is, naast het kluivernet onder zeil bij windkracht 3 en 30 graden (zowel helling als Celsius). Natuurlijk wel met de tafel omhoog, anders is manoeuvreren door het motorruim zo gigantisch ongemakkelijk en onhandig dat je ’s avonds de lessen power yoga bij de ACLO wel over kunt slaan. Het is altijd een werkje om de tafel omhoog te krijgen, want daar is in tegen stelling tot andere dingen niet gewoon een pilletje voor. Grappig genoeg lukt het voor beide eigenlijk ook altijd wel met 3 mensen en een beetje gebeuk, maar dat terzijde. Maar goed, als de tafel eenmaal in een hoek van 45 graden met de vloer staat en hij omhooggehouden wordt met de wel bekende, iet wat vreemd geknikte en duidelijk OSHA afgekeurde ijzeren staaf is het motorruim een prima werk plek. Nu heb ik pas halverwege deze alinea besloten waar ik heen wil met m’n verhaal dus vandaar dat het tot hier zo willekeurig is als de wind op het Paterswoldse meer. Ja, Maydaylys schrijven is een kunst, maar mijn kunstwerken komen niet verder dan het niveautje groep 4 handenarbeid.

Goed, we gaan even terug naar een random avond in december om even mooi kijkje te geven in hoe onverwachts de taken van een bestuur kunnen uitvallen. Na de hele dag bezig te zijn geweest in het motorruim moest het de hier bovenbeschreven tafel weer naar beneden, gezien er de volgende dag ’s ochtends een activiteit van stichting move aan boord zou zijn. Dus samen met een aanwezig kluscie lid even snel de tafel naar beneden doen, geen probleem. Blijft het beste ding op de rand van de vloer hangen waardoor er een toch wel vrij aanwezig struikel gevaar ontstaat, zeker in combinatie met kinderen uit groep 8. Het werd dan ook een onverwacht onderdeel van de bestuursagenda die avond, ofwel het beruchte puntje 14, om met 7 mensen die vloerplaat weer op z’n plek te krijgen.

Ik zal nooit vergeten hoe Danny er op de trap naar het ruim bij hing, in de lijn om de tafel te trekken, als een in gezekerde bergbeklimmer met Cato erachter voor dat benodigde beetje positiviteit. En hoe Gwen met een slaghamer aan het oefenen was tot professioneel klopboor om de 600 kilo wegende plaat weer op z’n plek te rammen. Jammer genoeg lukt het Romy, Lotte en Hima ook niet nadat wij vieren kapot waren, dus moesten we de tafel na 1,5 uur duwen en trekken laten liggen.

Wat bleek nou het probleem te zijn? Een laag pepernoot stammend uit 2004 die zo samengeperst was dat er al jaren gedacht werd dat het gewoon onderdeel van de vloerplaten was. Dit hebben Corneel, Emile en ik er de volgende dag uitgebikt met behulp van een aantal beitels, schroevendraaiers en hamers, maar ik ben ervan overtuigd dat we een diamantmijn hadden kunnen beginnen als we het nog een paar jaar hadden laten zitten.

Maar goed, zo maar even een klein inzicht in het soort onverwachtse problemen die je als bestuur, en vooral als commissaris NM, opeens op moet gaan lossen. Over een aantal jaar vind ik het vast nog grappiger dan dat ik het nu al vindt, maar tot die tijd hoef ik ook geen pepernoten meer.

Geef een reactie