Maydayly 11 – Zeilcommissaris

Er was eens… een landgoed in een dorp hier niet zo ver vandaan. Het was een landgoed omgeven door uitgestrekte weilanden, een hertenweide en het dorpje Leek. Een idyllisch plaatje, zoals dat lijkt op het eerste gezicht. Maar toch werd dit beeld even verstoord op vrijdag 15 februari 2019. Laat me beginnen bij het begin:

Om stipt 18:00 op deze vrijdag vertrok een oude Arriva streek-/stadsbus van het Centraal Station in Groningen. Volgeladen met meerdere prachtige verschijningen (inclusief zo’n 100 kilo make-up en 50 liter gel) vertrok de bus in de richting van Leek. Al snel merkte ik op: handig dat dit geen touringbus is met tapijt, maar een bus met een plastic vloer (met oog op de terugweg). Ongeveer een half uurtje later arriveerden we terwijl het buiten al schemerig begon te worden voor het pad dat leidde naar het landgoed. Op veel te hoge hakken wiebelden de vrouwen het pad af naar het landgoed met enkel de focus op het einde van het pad, terwijl de mannen zich aan het verdiepen waren in al het vrouwelijk schoon om hen heen. Langs het pad stonden brandende fakkels en het kasteel was verlicht met gekleurde lampen. Wat zal deze avond brengen? En dan te beseffen dat dit pas 40 van de pak ‘m beet 260 mensen waren.

De avond begon op locatie met een chique diner. Het voor-, hoofd- en nagerecht werden keurig geserveerd en er werd gezellig gekletst onder het genot van een glas wijn (of drie). Daarnaast werd er gespeecht door Romy en door Jan Vriesinga. Verhalen over de geschiedenis van het landgoed en de geschiedenis van Mayday kwamen ter sprake. Blijkbaar was de rit van de vroegere eigenaar van het landgoed van Groningen naar Leek minder prettig verlopen dan de onze. Hij was met zijn koets in het water beland. Er werd gelachen, gegeten en gedronken. Ook werden er een paar onbenullige uitspraken van een aantal bestuursleden gedeeld met de eetzaal. We genoten van de eerste uren in het landgoed. Na het eten was er tijd voor foto’s en arriveerden de eerste gasten voor het gala. Er werden ontzettend veel foto’s geknipt en rond 11 uur ging de bar open. De drankjes stonden klaar en de hapjes gingen rond. Het gala was begonnen. De zalen waren verlicht met allerlei kleuren en buiten stond een versierde feesttent.

Gedurende de avond werden mensen verliefd (of iets in die richting) of juist niet. Er werd gedanst, geflirt, meegezongen, genoten van de band, bijgekletst met de oud-leden die ook op het gala waren en bovenal enorm genoten. Inmiddels zijn alle hakken waar ik in het eerste deel van dit verhaal over schreef ingeruild voor een paar oude sneakers. Om 3 uur ging de muziek uit en liepen we gezamenlijk naar de bussen die ons terug brachten naar Groningen. Onderweg werd nog even doorgezongen, gekletst en alvast geslapen. Of je nou alleen naar huis ging of niet, het was een avond om nooit meer te vergeten. Het lijntejs valt tot nu toe nog een beetje tegen, dus als je nog iets toe te voegen hebt wordt dat natuurlijk enorm gewaardeerd.

Het Lustum Gala van 2019 was legendarisch. Lustrumcie bedankt! En ze leefden nog lang en gelukkig…

 

Geef een reactie